حوزه.نت

گردانندگان امپراطوری

از گذشته ها همیشه به دنبال دلیل و مدرکی بودم تا ثابت کنم که سیاستگذاران و گردانندگان اصلی آمریکا صهیونیستها و پروتستانهای افراطی طرفدار صهیونیزم هستند، تا اینکه چند وقت پیش ، نادر طالب زاده در برنامه به سوی ظهور دلایلی برای اثبات این ادعا با استناد به مطالب منتشر شده در سایت موسسه کریستین ساینس مانیتور The Christian Science Monitor ارائه کرد .

موسسه کریستین ساینس مانیتور The Christian Science Monitor که یکی از موسسات مشهور خبری آمریکا می باشد ، در مطلبی تحت عنوان سیاستگذاران حکومت Empire Builder شورای تصمیم گیری12 نفره از افراد با نفوذ و با گرایشهای صهیونیستی (یهودیان و پروتستانهای افراطی) را معرفی کرده است.

نفوذ این شورا در آمریکا به حدی است که تمام سیاستهای داخلی و خارجی آمریکا، از جنگها و کودتاها در کشورهای مختلف گرفته تا سخنرانی اعضا دولت در یک جلسه چند نفره، همه و همه توسط این شورا تبیین و برنامه یزی می شود. حتی بوش بدون هماهنگی با این شورا عملی انجام نمی دهد و تصمیمی نمی گیرد. به طور کلی هر اتفاقی در آمریکا و یا هر نقطه از دنیا که به نحوی دولت آمریکا در آن دخالت داشته باشد توسط این شورا برنامه ریزی می شود..

ایروینگ كریستول

كریستول به عنوان پدر «نومحافظه كاری» شناخته می‏شود. وی عضو گروه «روشنفكران نیویورك» كه بیشتر از مهاجران یهودی اروپای شرقی تشكیل شده، بوده است. كریستول در سال‏های پایانی دهه 30 میلادی در «citycollege» نیویورك تحصیل كرد. وی از 1947 تا 1952 مدیر تحریریه مجله‏ای انتقادی بود كه بعدها «neocaon bible» نام گرفت.در سال‏های پایانی دهه 60، كریستول به لحاظ تمایلات سیاسی از چپ به راست تغییر مشی داد، چرا كه معتقد بود ضدیت با آمریكا در میان لیبرال‏ها بیشتر وجود دارد. كریستول چارچوب روشنفكری نومحافظه كاری را با بنیان‏گذاری و نوشتن مقالاتی در نشریاتی مانند «The national intrest» و «The public intenes» بنا نهاد.
كریستول یكی از اركان فكری موسسه «American enterpise» است و كتاب‏های متعددی را از جمله «Neoconservatism The autobiagraphy of an Idea» (نومحافظه كاری، اتوبیوگرافی یك نظریه) تالیف نموده است. وی پدر ویلیام كریستول، سردبیر نشریه «standard weekly» است.

نرمن پدهرتز
پدهرتز كه یكی از پایه گذاران نومحافظه‌كاری به حساب می‏آید، در حوزه‏های مختلف اجتماعی، فرهنگی و بین‌المللی مطالعه كرده و قلم می‏زند. وی از سال 1990 تا 1995 سردبیر نشریه «commentary» بود كه توسط كمیته یهودیان آمریكا منتشر می‏شد. وی اخیرا دارای تمایلات سیاسی لیبرال شده، اما در دهه 70 رویه‏ای مخالف داشته و عضو انجمنی كه توسط سناتور هنری جكسون دموكرات پایه‌گذاری شد، بوده است. پدهرتز مولف 9 كتاب است. از جمله كتاب «Breaking Ranks» كه در آن وی مدعی شده است كه بقای اسرائیل یكی از اولویت‏های استراتژی نظامی آمریكا است.
وی با یك منتقد اجتماعی به نام «میج دكتر» كه به لحاظ فكری نیز به او نزدیك است ازدواج كرده و هر دو با هم به تاسیس «commitee on the present danger» در اواخر دهه 80 كمك كرده‏اند. پسر پدهرتز به نام جان، یكی از نویسندگان «نیویورك پست» است.

پل ولفوویتز
ولفووتیز، پس از سه سال خدمت در پست معاون وزیر دفاع و طراحی جنگ عراق، در سال 2005 توسط جورج بوش برای ریاست بانك جهانی انتخاب شد.
وی از سال 1989 تا 1993 به عنوان مشاور سیاسی وزیر دفاع، هدایت یك تیم 700 نفره را كه مسئولیت‏های اصلی در مورد شكل‌دهی استراتژی نظامی آمریكا در پایان جنگ سرد را بر عهده داشتند، به دست گرفت. وی در این مسئولیت، با همكاری «لوئیس لایبی» در سال 1992 طرحی را ارائه كرد كه خواستار تسلط نظامی آمریكا بر آسیا و اروپا و مقابله مقدماتی با كشورهای مظنون به تولید سلاح‏های كشتار جمعی بود. طرح وی پس از آنكه در رسانه‏های مطرح شد، چنان واكنش شك‌آوری را برانگیخت، وی مجبور به دوباره نویسی آن شد. پس از 11 سپتامبر بیشتر اعضای اصلی آن تیم سمت‏های كلیدی تهیه استراتژی امنیتی آمریكا در سال 2002 را بر عهده گرفتند.
ولفورتیز در زمان جنگ 1991 خلیج فارس، از تز گسترش دامنه جنگ به تغییر رژیم صدام حمایت می‏كرد.

ریچارد پرل
پرل كه به خاطر مواضع سرسختانه‏اش در موضوعات مربوط به امنیت ملی به «شاهزاده تاریكی» شهرت دارد، یكی از تاثیرگذارترین نومحافظه‏كاران به شمار می‏رود.
پرل یكی از اصلی‏ترین معماران برنامه «creatiue destruction»(تخریب سازنده) با هدف بازسازی ساختار خاورمیانه است كه با حمله به عراق آغاز می‏شود. وی بخش‏های مهمی از این برنامه را در گزارش كلیدی كه در سال 1996 برای حزب دست راستی لیكود اسرائیل تهیه كرد، بیان كرده بود.
پرل به تاسیس دو مركز فكری بزرگ كمك كرده است: یكی مركز سیاست امنیتی «The center for security policy» و ديگری موسسه يهودی برای امنیت ملی «The jewish institute for national security». وی همچنین در موسسه «American Enterprise» نیز عضویت دارد و علاوه بر اشتغال در سمت مشاور بنیاد ضد تروریستی دفاع از دموكراسی‏ها «Foundation for the Defence of Democracies»، یكی از مدیران روزنامه «اورشلیم پست» اسرائیل نیز هست.

داگلاس فیث
وزارت دفاع اعلام كرده كه فیث، تابستان امسال از سمت معاونت وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری كه پست غیرنظامی شماره 3 پنتاگون به حساب می‏آید و وی از ابتدای روی كار آمدن بوش در سال 2001 در آن مشغول به كار بوده، استعفا خواهد كرد. فیث در دولت ریگان نیز به عنوان دستیار وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری مذاكرات مشغول به كار بوده و پیش از آن نیز به عنوان مشاور مخصوص ریچارد پرل فعالیت داشته است. فیث قبل از ورود به پنتاگون به عنوان متخصص امور خاورمیانه در سال‏های 1981 و 1982 در شورای امنیت ملی حضور داشته است. وی به حمایت از حزب دست راستی لیكود اسرائیل شهرت دارد. او به همراه پدرش كه در یك جنبش صهیونیستی جوان در زادگاهش یعنی لهستان فعالیت می‏كرد، از طرف سازمان صهیونیستی طرفداری از لیكود در آمریكا مورد تشویق قرار گرفت. وی در سال 1992 نایب رییس هیات مشاوران موسسه یهودی امنیت ملی بوده است. وی ریاست سابق مركز سیاست امنیتی را برعهده داشته و اكنون نیز یكی از مدیران این موسسه است.

لویس لایبی‏
لایبی هم اكنون مشاور امنیت ملی دیك چنی است. وی در پست‏های متنوعی فعالیت داشته است. در دولت اول بوش، لایبی به عنوان معاون وزیر دفاع در سیاست‌گذاری‏های جنگ فعال بوده است.
لایبی یكی از بنیان‌گذاران پروژه قرن جدید آمریكا «New American century» بوده و با همكاری پل ولفووتیز، ویلیام كریستول و رابرت كاگان گزارشی را در سال 2000 با عنوان «بازسازی استراتژی دفاعی آمریكا، نیروها و منابع برای قرن جدید»، تهیه كرد.
وی در سال 1992 یعنی زمانی كه دیك چنی وزیر دفاع آمریكا بود، در تهیه طرح جنجال برانگیز ولفووتیز به عنوان «راهنمای سیاست‌گذاری دفاعی» با وی همكاری كرد. هم اكنون لایبی به عنوان مشاور مركز مطالعات روسیه و آسیا ـ اروپا در بنگاه RAND فعالیت دارد.

جان بولتون‏
بولتون در فوریه 2005 به عنوان سفیر آمریكا در سازمان ملل انتخاب شد و در صورتی كه این سمت او توسط كنگره تایید شود، وی از معاونت وزارت امور خارجه در امور كنترل تسلیحات به سازمان ملل منتقل خواهد شد. جان بولتون پیش از تصدی این پست در وزارت خارجه آمریكا نایب رییس موسسه نومحافظه كار «American Enterprise» بوده و در دولت‏های جورج بوش پدر و ریگان نیز سمت‏های مختلفی را بر عهده داشته است.
بولتون معمولا ادعاهایی می‏كند كه كاملا توسط مجامع اطلاعاتی تایید نمی‏شود. وی در مارس ۲۰۰۲ در سخنرانی خود با نام «در پشت سر محور شرارت» سوریه، لیبی و كوبا را به عنوان كشورهایی كه به دنبال ساخت سلاح‏های كشتار جمعی هستند معرفی كرد. در ژولای 2003 نیز CIA و سایر آژانس‏های اطلاعاتی به شدت ادعاهای بولتون در مورد پیشرفت سوریه در برنامه‏های تسلیحاتی را رد كردند.

الیوت آبرامز
آبرامز در فوریه سال 2005 به سمت معاون دستیار رییس‌جمهور و معاون مشاور امنیت ملی در استراتژی دموكراسی جهانی منصوب شد. وی از دسامبر 2002 تا فوریه 2005 به عنوان دستیار ویژه رییس‌جمهور و مدير ارشد مطالعات خاور نزديك و شمال آفریقا فعالیت داشته است. آبرامز فعالیت سیاسی خود را از همكاری با سناتور هنری جكسون آغاز كرد و در دولت ریگان، سمت‏های مختلفی را در وزارت خارجه بر عهده داشت. وی از سال 1990 تا 1996 عضو موسسه «Hudson» بوده و سپس ریاست مركز سیاست عمومی و اخلاق را بر عهده داشته است. وی همچنین در سمت ریاست كمیته آمریكایی آزادی بین المللی ادیان نیز فعالیت كرده است. در سال 1991، آبرامز به خاطر افشای اطلاعاتی از درون كنگره آمریكا در مورد ایران گناهكار شناخته شد، ولی جورج بوش پدر، او را در سال 1992 عفو كرد. آبرامز در سال 1980 با راشل دكتر، دختر نرمان پدهرتز و میج دكتر، ازدواج كرد.

رابرت كاگان‏
كاگان در زمینه استراتژی ایالات متحده و دیپلماسی قلم می‏زند. وی با همكاری ویلیام كریستول نومحافظه كار، پروژه «قرن جدید آمریكا» را در 1997 تهیه كرده و در سال 1998 نامه‏ای جنجال برانگیز را خطاب به كلینتون مبنی بر لزوم تغییر نظام حكومتی عراق منتشر كرد.
وی پس از آنكه در سال‏های 1984 و 1985 نطق‏های وزیر امور خارجه وقت آمریكا را تهیه می‏كرد، توسط ایلیوت آبرامز در دفتر امور درون آمریكایی وزارت خارجه به كار گرفته شد. وی همچنین در نشریات «واشنگتن پست» و نشریه طرفدار صهیونیسم «weekly standard» نیز مقالاتی منتشر كرد.

مایكل لدین‏
گفته می‏شود لدین، كه بسیاری او را رادیكال‏ترین نومحافظه كار آمریكا می‏دانند، مرتبا به كارل رو (karl Rove)، مشاور بلند پایه بوش، در امور مربوط به سیاست خارجی مشاوره می‏دهد.
لدین یكی از اصلی‏ترین طرفداران تغییر رژیم ایران است. وی در سال 2001 موسسه «اتحاد برای دموكراسی در ایران» را پایه‌گذاری كرد.
مایكل لدين در دولت ریگان به عنوان مشاور وزیر امور خارجه آمریكا فعالیت داشت و هم اكنون نیز در موسسه نومحافظه‌كار «American Enterprise» با ریچارد پرل همكاری نزدیكی دارد. وی همچنین یكی از بنیان‌گذاران و عضو «موسسه یهودی امور امنیت ملی» است. وی در فاصله سال‏های 1975 تا 1977 در مجله «New Republic» فعالیت داشته و سردبیر فصل نامه واشنگتن نیز بوده است. وی همچنین كتاب «جنگ علیه سردسته‏های ترور» را تالیف كرده و در آن از ایده تغییر نظام سیاسی در عراق، سوریه و عربستان سعودی حمایت كرده است.

ویلیام كریستول‏
ویلیام كریستول پسر بنیان گذار اندیشه نومحافظه كاری، یعنی ایروینگ كریستول، است. وی هم اكنون رییس پروژه «قرن جدید آمریكا» و سردبیر نشریه طرفدار صهیونیسم «weekly standard» است.
ویلیام كریستول نیز مانند فرانك جفنی و ایلیوت آبرامز ابتدا كار سیاسی را با سناتور هنری جكسون دموكرات آغاز كرد، ولی در سال 1976 مشی سیاسی خود را عوض كرد و جمهوری‌خواه شد. وی در دولت‏های ریگان و جورج بوش پدر نیز سمت‏هایی را داشته است. كریستول از سال 1991 مرتبا خواستار تغییر رژیم صدام در عراق بوده و با همكاری «لورنس كاپلن» كتاب «جنگ علیه عراق: ستمگری صدام و وظیفه آمریكا» را تالیف كرده است. وی عضو هیات مشاوران «بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها»، که پس از 11 سپتامبر به یكی از كانون‏های تولید اندیشه تبدیل شده، نیز می‏باشد.

فرانك جفنی‏
جفنی، بنیانگذار و رییس موسسه پرنفوذ «مركز سیاست امنیتی» كه سیاست اعلام شده آن «حفظ صلح جهانی از طریق قدرت آمریكا» است، می‏باشد. وی در سال 1987 به عنوان دستیار وزیر دفاع در سیاست امنیت بین‌الملل در دولت ریگان انتخاب شد و سپس به عنوان دستیار وزیر دفاع آمریكا در زمینه دفاع در برابر نیروهای اتمی و سیاست كنترل تسلیحات زیر نظر ریچارد پرل فعالیت داشت. او در «واشنگتن تایمز» و مجله «Defence News» و نیز روزنامه «Investors Business» مقالاتی منتشر می‏كند. وی همچنین در شورای سردبیری نشریات الكترونیكی «Jewishworldreview.com» ،«National Review online» و نیز «worldnetDaily.com»، كه هر سه از محافل نزدیك به صهیونیست‏ها هستند، نیز عضویت دارد.
وی همچنین یكی از 25 نومحافظه كار اصلی مشاركت كننده در تدوین پروژه «قرن جدید آمریكا» به شمار می‏رود.

سایت موسسه کریستین ساینس مانیتور

هلوکاست

هلوکاست درلغت به معنای سوزاندن با آتش است وقتی که بطور کامل ازبین برود. این نام اولین بار در سال 1942 میلادی توسط فردی به نام الی ویزل ابداع و در محافل صهیونیستی آمریکا مطرح گردید و در شرایطی که هیچ کس و هیچ محفل علمی ، تاریخی ، مطالعاتی و تحقیقاتی بدان اعتنایی نکرد ، در اواخر جنگ جانی دوم صحنه های دلخراش بعضی از اردوگاه های اسرا و اجساد روی هم انباشته شده که از بیماری تیفوس جان داده بودند ، زمزمه های کوره های آدم سوزی را افزایش داد و صهیونست ها با ابزار تبلیغاتی خود بطور گسترده روی این مسئله سرمایه گذاری کردند. اما حقیقت امر چیز دیگری بود. دکتر فریسون برای دفاع از یهودیان و اثبات وجود کوره های آدم سوزی به تحقیق درباره آن پرداخت تا مظلومیت قتل عام یهودیان را به شکل مستند برای جهانیان بازگو نماید. فریسون سالها تحقیق نمود اما شاهدی براین مطلب نیافت و در پایان این موضوع از اصل در کتاب مقالات دکتر فریسون مورد تردید قرار گرفت.

روژه گارودی محقق مسلمان فرانسوی نیز به تحقیق در این زمینه پرداخت و در نهایت دروغ بودن این قتل عام یهودیان را اثبات نمود و بدین جهت در فرانسه محاکمه شد. گارودی در تحقیقاتش ثابت نمود که :

اول:اصالت متون تهیه شده در ارتباط با کوره های آدم سوزی نازی ها قابل خدشه و مورد تردید است و سند معتبری در این باره موجود نمی باشد.

دوم:شهادت بعضی از جنایتکاران جنگی نازی در دادگاه نورنبرگ و اعتراف آنها به وجود کوره های آدم سوزی و تناقضات موجود در بین گفته های آنان ، دلیلی دیگر برای خدشه دار بودن این ادعا و احتمال وجود تهدید و تطمیع شاهدان موجود می باشد.

سوم:صهیونیستها بر این عقیده اند که نازیها یهودیان را اتاق های گاز کرده و سپس با گاز HCN آنها را قتل عام کرده اند.آنها برای این ادعای خود چند ساختمان را به عنوان اتاق های گاز معرفی کرده اند.

گارودی با تحقیقات خود نشان داد که اولا گاز HCN گرانترین گاز موجود می باشد و با هزینه های موجود، گرانترین شیوه اعدام محسوب می شود. ثانیا مکانهایی که صهیونیستها به عنوان اتاق گاز معرفی کرده اند اصلا قابلیت چنین کاری را ندارند.زیرا این گاز باید در پوششی از فولاد اکسید نشدنی باشد و درب ها باید مجهز به لولا هایی از پنبه نسوز کائوچویی مخصوص یا تفلون باشد. متخصصان پزشکی قانونی بعد از بازدید از این مکانها اظهار داشتند که استفاده ازگاز HCN دراین تاسیسات فوق العاده خطرناک بوده و در این مکانها هیچ تجهیزاتی برای مهار این گاز در نظر گرفته نشده است.

گارودی در کتاب اسطوره های بنیانگذاران سیاست اسراییل می گوید آنچه که از کوره ها و آثار آن بر جای مانده است مکان هایی بوده که مردگان مبتلا به تیفوس را برای جلوگیری از شیوع بیماری می سوزاندند و مسئله نسل کشی یهودیان در میان نبوده است.

در حقیقت آنچه که در اذهان مردم جهان از تصویر کوره های آدم سوزی و اتاق های گاز هیتلر بر جای مانده تنها محصول سینمایی کمپانی های بزرگ فیلم سازی صهیونیستی است و آنها بدین وسیله همواره کوشیده اند تا خودرا از اروپاییان طلبکار دانسته و چهره ای رنج کشیده از خود ترسیم نمایند.صهیونیستها با بهره گیری از دروغ هلوکاست کوشیدند تا چهره زشت و تنفر برانگیز خودرا که به سبب رباخواری، رشوه گیری و فساداخلاقی در طول سالیان متمادی در ملل اروپایی ایجاد شده بود پاک نمایند و پس از آن هر حرکت ضد صهیونیستی را به رفتار خشن نازی ها منتسب نمایند.در حقیقت افسانه کوره ها اهرمی در سیاست اسراییل برای پیشبرد اهداف تجاوزکارانه شد تا با چهره ای مظلوم و به دور از موضع گیری منفی غرب، به قتل عام مردم فلسطین و توسعه طلبی خویش بپردازند.

طاهرزاده